Elke week weer voelen wij dezelfde opwinding wanneer de postbode de deur openduwt en de pakketten naast de toonbank zet. Dat moment waarop we de dozen opensnijden, het karton openscheuren en de eerste albumcovers zien... (check HIER alle nieuwe aanwinsten)
Tussen het karton en de bubbeltjesfolie vonden we eerst Fragile World van Veils: dromerige shoegaze die als een mistige zonsopkomst door de winkel zweefde, breekbaar en explosief tegelijk. Daarna Placebo Recreated, een donkere alt‑rock‑hergeboorte vol electro‑melancholie die meteen de TL‑buizen een tintje paars gaf. Joe Bonamassa’s Live From Cork knalde erachteraan met vurige bluesrock en gitaarlijnen die onze koffiemachine wakker schudden.
We veerden verder op bij Jalen Ngonda’s Doctrine Of Love: zijdezachte retro‑soul met warme Motown‑grooves en smeltende strijker. Kurt Vile bracht met Philadelphia’s Been Good To Me precies het tegenovergestelde: lome slacker‑folkrock, zonovergoten en heerlijk meanderend. Vince Staples gooide het tempo verder omlaag met Cry Baby, minimalistische West‑Coast hiphop vol ijzige beats en introspectieve kou.
Steve Earle’s Guitar Town rook naar highways en stof, pure heartland‑countryrock die ons even naar een andere tijd en plaats bracht. Neil Diamond’s Wild At Heart vulde de zaak daarna met fluwelen bariton en filmische romantiek. Natalie Jane’s Sick To My Stomach gooide er vervolgens een alt‑pop‑storm overheen: glitchy, dramatisch, groots. Lizzo’s Bitch zette ons spontaan aan het dansen. Funk‑pop‑power, attitude, glitter en groove.
En toen kwamen de klassiekers en de gekte: Pink Floyd’s 8 Tracks, een analoge psychedelische droom; Kraftwerks Radio Activity, strak, pulserend, futuristisch; de spiffy reissue van Gish van The Smashing Pumpkins, fuzzend en vurend; en als kers op de delirische taart: The Claypool Lennon Delirium met The Great Parrot‑Ox And The Golden Egg Of Empathy, een freaky prog‑trip.
Kortom, weer veel vers vinyl om in onze platenbakken te zetten!
